Menu

Ineens sta je als predikant voor een nieuwe situatie: preken in een kerk waar er amper mensen zijn en praten tegen een camera. Dat is wennen. Normaal gezien heb je tijdens de dienst al wel enigszins door wat het evangelie doet met mensen. Je merkt of het tijdens de preek ademloos stil is of juist onrustig. Je ziet mensen vol overgave zingen, of juist verveeld hun mond bewegen. Achteraf zijn er mensen met wie je even doorpraat over de preek. Dat alles moeten we nu missen en dat is erg wennen. Hoe kun je goed met deze nieuwe situatie omgaan? In dit artikel doet Wim de Bruin een aantal handreikingen.

Wees barmhartig voor je hoorders
Omdat onze gemeente in deze tijd de diensten samen met de plaatselijke GKV houdt, heb ik meerdere diensten thuis op de bank, met vrouw en vier kleine kinderen, gevolgd. Op basis van die ervaring heb ik voor mijn eigen diensten een belangrijk besluit genomen: ik houd het kort. Veel korter dan normaal.

Breng iets van gemeentezijn in beeld
Breng in de dienst ook iets van het gemeentezijn in beeld. Mensen missen de kerkgang, ze missen elkaar. Gemeenteleden vinden het fijn om iets van elkaar te zien.

Kijk in de camera
Als ik naar mijn papier kijk, vult mijn kruin het beeld. Concreet vraagt dit van mij om mijn preek meer dan normaal te memoriseren en bewust de camera op te zoeken. Ik zorg dat ik op tijd in de kerk aanwezig ben en oefen het contact met de camera alvast even.

Oefen!
Neem thuis de preek al een keer op met je mobiel. Kijk deze terug: reflecteer op je stemgebruik, je mimiek, hoe je in de camera kijkt. Je leert het beste als je naar jezelf kijkt.

Wees barmhartig voor jezelf
De laatste tip: relax! Wees niet alleen barmhartig richting je toehoorders, maar ook naar jezelf.

Het hele artikel lees je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Diaconaal Steunpunt is

Derk Jan Poel

Teamleden van Diaconaal Steunpunt