Menu

Eind december verschenen er berichten in het nieuws van een mevrouw in de bijstand die 7.000 euro aan de gemeente moet terugbetalen. Deze mevrouw had drie jaar lang wekelijks boodschappen gekregen van haar moeder. Dat had ze moeten opgeven aan de gemeente waar zij woont in verband met haar uitkering. Als ze pech heeft moet ze ook nog een boete betalen. Op dit moment wordt er opnieuw naar haar situatie gekeken, maar wat betekent dit voor diaconieën?

Beperkte mogelijkheden

De ruimte om bijstandsgerechtigden te ondersteunen is beperkt. Wij adviseren diaconieën daarom voorzichtig te zijn met het structureel ondersteunen van mensen in de bijstand (zie ook H17 van de brochure Als het om de centen gaat). Er is ruimte om een keer een tas boodschappen te brengen of een tegoedbon voor de kapper. Maar zodra de steun meer structureel wordt, kan dat problemen opleveren. Terwijl je in veel van die gevallen juist vaker boodschappen wilt brengen. We horen vaker frustratie bij diakenen omdat ze graag willen helpen, maar er slechts beperkt hulp mogelijk is.

Contact

Het advies is bij twijfel toch contact op te nemen met de gemeente.  Ook omdat gemeenten er nogal verschillend mee omgaan. De ene gemeente biedt meer ruimte voor giften van (kerkelijke) instellingen of particulieren dan andere. De gemeente Amsterdam staat bijvoorbeeld maximaal 1200 euro aan giften per jaar toe. Steun van voedselbanken wordt sowieso buiten beschouwing gelaten. Daarvoor wordt een positieve uitzondering gemaakt. Dat zou een alternatieve weg zijn. Voor een diaconie zeker niet de mooiste weg, maar wel eentje die geen problemen oplevert. 

Vangnet

Vanuit het perspectief van de gemeente is een bijstandsuitkering een vangnet, waar je aanspraak op maakt als er geen andere bronnen van inkomen zijn. Als iemand in de bijstand een schenking of een erfenis ontvangt, moet hij daar eerst een poosje van leven voordat er weer recht is op een uitkering. Vanuit dat perspectief zou het oneerlijk zijn de één een schenking te laten inleveren, maar de ander een wekelijkse ‘schenking’ in de vorm van boodschappen toe te staan. Dit voelt overigens niet altijd rechtvaardig. Want een bijstandsuitkering is een laag inkomen. Vaak ook té laag: huurwoningen met een maandhuur onder de bijstandsnorm zijn schaars. De ene persoon met een uitkering is daarom soms meer kwijt aan huur en vaste lasten dan de andere. Daar wordt bij de uitvoering van de wet eigenlijk geen rekening mee gehouden. De Participatiewet rammelt op een aantal punten qua wet en uitvoering. Maar totdat dit wordt hersteld, is het wel de wet waarmee we aan de slag moeten.

Eigen benen

De mogelijkheden zijn dus beperkt. We kunnen het helaas niet veel mooier maken. Daarbij komt dat het als diaconie van belang is om structurele vormen van hulp af te bouwen en toe te werken naar een situatie waarin mensen zelfredzaam zijn geworden. Dat is niet altijd een gemakkelijke weg, maar uiteindelijk is dat wel het doel van diaconie hulp (zie ook Als het om de centen gaat, bijv H16).

We zijn benieuwd naar jullie ervaringen. Laat hieronder een reactie achter of stuur ons een mail! We horen graag van jullie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Diaconaal Steunpunt is

Derk Jan Poel

Teamleden van Diaconaal Steunpunt