Kiezen tussen eten of medicijnen

Meneer Koumale is als vreemdeling uitgesloten van rijksvoorzieningen. Hij verblijft echter wel legaal in Nederland in afwachting van een beslissing op zijn aanvraag voor verblijf op serieuze medische gronden. Hij leeft op dit moment van diaconaal geld, van giften van vrienden en derden. Voor zijn psychische problemen is hij afhankelijk van medicatie die hem wordt voorgeschreven door de behandelend GGZ-psychiater.

Onverzekerbare vreemdelingen

Asielzoekers in een reguliere procedure, zoals in dit geval op medische gronden, hebben geen recht op voorzieningen en worden daarom door het COA vanuit een asielzoekerscentrum op straat gezet.  Dit zijn zogeheten ‘onverzekerbare vreemdelingen’. Zij mogen legaal in Nederland de procedure afwachten, maar hebben geen recht op voorzieningen, krijgen geen uitkering maar mogen zelf ook niet werken en mogen wettelijk ook geen ziektekostenverzekering afsluiten.

De ‘medisch noodzakelijke zorg’ voor onverzekerbare vreemdelingen wordt vergoed door het College voor Zorgverzekeringen (CVZ). Volgens deze regeling kunnen artsen, apothekers, specialisten etc. de kosten van verleende noodzakelijke zorg aan onverzekerbare vreemdelingen, als zij die rekening niet zelf kunnen betalen, declareren bij het CVZ.

Eigen bijdrage

CVZ heeft echter sinds 1 januari ingevoerd dat de apotheek aan onverzekerbare vreemdelingen een eigen bijdrage van € 5 per voorgeschreven medicijn moet vragen. Dat betekent dat mensen als meneer Koumale voor een waarlijk onmogelijke keuze worden gesteld: koop ik eten van mijn geld of betaal ik die eigen bijdrage, zodat ik de medicijnen kan nemen die ik nodig heb?

De zorgkosten voor onverzekerbare vreemdelingen bedroegen in 2012 € 21,6 miljoen, dat is slechts 0,02 % van de totale zorgkosten (van € 92 miljard) in 2012. Volgens de CVZ en de minister betreft de bijdrage per receptregel absoluut geen bezuiniging, maar acht de minister het onwenselijk dat vreemdelingen niet betalen omdat ze weten dat ze de medicijnen gratis kunnen krijgen. De minister schijnt te vergeten waarom deze regeling van kracht is geworden: er is een groep mensen die volgens de norm van de Tweede Kamer en de regering medisch noodzakelijke zorg moet ontvangen terwijl zij zichzelf op wettelijke basis niet kan en mag verzekeren, niet mag werken en geen uitkering kan verkrijgen.

Eten of medicijnen

Mensen worden door deze maatregel sinds 1 januari soms letterlijk gedwongen de afweging te maken tussen het ophalen van de noodzakelijke medicatie of eten. Daarnaast kan het niet kunnen betalen van medicatie leiden tot ernstige gevolgen voor betrokkene en anderen. Immers, indien een asielzoeker zijn medicatie niet meer neemt omdat hij dit niet kan betalen kan dit verkeerd aflopen. Situaties zoals in Baflo (de dood van een politieagent en een jonge vrouw) en op de Dam in Amsterdam (waar een asielzoeker zichzelf in brand stak en daaraan overleed) zullen zich als gevolg hiervan vaker kunnen gaan voordoen. INLIA en andere organisaties hebben dan ook al meermalen gewaarschuwd voor de effecten van deze maatregel. Diverse gemeenten, waaronder ook de G4, hebben de minister inmiddels ook al opgeroepen de invoering van de eigen bijdrage terug te draaien.

 

afbeelding: flickr

2 antwoorden

Reacties zijn gesloten.